Social Icons

piątek, 7 września 2018

Margaret Thatcher i jej reformy w Wielkiej Brytanii

Okres po drugiej wojnie światowej dla Wielkiej Brytanii, niegdyś potęgi gospodarczej nie należał do zbyt udanych. Im dalej w las tym było gorzej, aż sytuacja gospodarcza w latach 70-tych wyglądała już naprawdę źle. I właśnie wtedy do głosu doszła Margaret Thatcher, której reformy przywróciły krajowi dawną świetność.


Rządy Partii Pracy po zakończeniu II wojny światowej

Po wojnie w kraju rządy z przerwami sprawowała głównie Partia Pracy (laburzyści). Gospodarka miała charakter dość mocno socjalistyczny. W zasadzie wyglądało to trochę podobnie jak w naszym PRL-u, istniały nawet kartki na żywność, a większość sektorów gospodarki zostało znacjonalizowanych. Do czasu to jeszcze jako tako funkcjonowało. Ale w latach 70-tych zrobiło się już nieciekawie. Inflacja w 1975 r. sięgnęła poziomu 27%. Kraj został praktycznie całkowicie sparaliżowany przez falę strajków kierowanych przez związki zawodowe. Produkcja przemysłowa spadła do takiego poziomu, jakby Brytyjczycy pracowali zaledwie 3 dni w tygodniu. Organizowano wtórne pikiety tzw. secondary pickets, które polegały na tym, że blokowano dostępy do zakładów, które nie chciały protestować. Powstał wielki ruch protestacyjny, który skupiał ludzi pracujących w służbach publicznych od grabarzy po pracowników pogotowia. Dochodziło do dantejskich scen a ulice były pełne śmieci na skutek strajku służb porządkowych. Nikt już nie panował nad sytuacją. Aż w końcu w 1979 r. stanowisko premiera objęła kandydatka Partii Konserwatywnej, czyli Margaret Thatcher.

Margaret Thatcher bierze się za reformy

"Żelazna dama" funkcję premiera sprawowała w okresie 1979-1990 r. Był to okres zasadniczych reform gospodarczych. Przede wszystkim reforma związków zawodowych. A konkretnie było to pozbawienie przywilejów "baronów związkowych" i oddanie związków zawodowych w ręce samych pracowników. Od teraz to pracownicy podejmowali demokratycznie decyzję o strajku, czy wyborze lidera związku, zakazano blokowania niepikietujących zakładów, zniesiono obowiązek przynależności do związku zawodowego.

Pozostałe ważne reformy to:
  • Prywatyzacja dużej ilości państwowych przedsiębiorstw. Współwłaścicielami firm stawali się często sami pracownicy dzięki możliwości nabycia akcji poszczególnych przedsiębiorstw. Nierentowne przedsiębiorstwa, których nie udało się odratować, zostały bez zwłoki zamknięte
  • Radykalne ograniczenie wydatków rządowych
  • Uwolnienie kursu funta, walka z inflacją
  • Liczne deregulacje, uwolnienie przedsiębiorczości
  • Cięcia świadczeń socjalnych
  • Obniżki podatków, gdy obejmowała urząd w 1979 r. najwyższa stawka podatku dochodowego wynosiła 83% od zarobionego dochodu, i nawet 98% od „niewypracowanego”. Do momentu gdy opuszczała biuro w 1990, stopa zeszła do 40%. Obniżone podatki nie tylko przysłużyły się rozwojowi gospodarczemu, ale wywołały efekt "krzywej Laffera", czyli ich wpływ do budżetu były większe, w samym budżecie zamiast deficytu pojawiła się nadwyżka 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz